Willem (Wim) Sonneveld (Utrecht, 28 juni 1917 – Amsterdam, 8 maart 1974) was een Nederlands cabaretier.

Wim Sonneveld werd geboren in Utrecht als zoon van Gerrit Sonneveld en Geertruida van den Berg. In 1922 verloor hij op zeer jonge leeftijd zijn moeder. Na een schooltijd waarin hij steeds de pias uithing had hij een aantal baantjes waarin hij niet goed voldeed.

In 1932 ging hij zingen bij de amateurzanggroep de Keep Smiling Singers, waarna hij in 1934 met Fons Goossens een duo vormde en optrad bij jubilerende verenigingen en instellingen. Later dat jaar ontmoette hij de recensent Huub Janssen met wie hij, na een reis door Frankrijk in 1936, in Amsterdam ging samenwonen, eerst op de Westermarkt, later op de Prinsengracht. In datzelfde jaar werd hij secretaris-administrateur bij Louis Davids, bij wie hij overdag secretaris was en ’s avonds kleine rolletjes mocht spelen en chansons kon zingen. In diezelfde periode trad hij op met zijn eigen gezelschap De Rarekiek, waar zijn vriend Huub aan meewerkte. Sonneveld zong in het Frankrijk van 1937 in cabarets van Suzy Solidor en Agnes Capri.

Na de oorlogsverklaring van 1939 keerde hij naar Nederland terug, waar hij toneelrollen had en in de revue van Loekie Bouwmeester speelde. In 1940 trad hij op bij het Theater der Prominenten en speelde bij De Sprookjesspelers van Abraham van der Vies. Hier ontmoette hij o.a. Conny Stuart. In 1943 vormde hij zijn eigen gezelschap, waarvan onder andere Stuart, Lia Dorana, Albert Mol, Joop Doderer, Hetty Blok en Emmy Arbous deel uitmaakten.

Tussen 1943 en 1959 speelde hij met zijn eigen cabaretgroep Rim Ram een groot aantal shows.
Een beroemde creatie van Sonneveld was Willem Parel, zoon en kleinzoon van een orgeldraaier en tevens voorzitter van het En-pé-gé, het Nederlands ParelGenootschap. Hiermee beleefde hij grote successen op de VARA-radio in het begin van de jaren ’50. Parel sprak daar meeslepend over het orgeldraaien in het algemeen en de psychologie van de centenbak in het bijzonder. Sonneveld kreeg een hekel aan zijn creatie, maar hij wist dat Willem Parel een groot publiek trok. Van het zingen van chansons kon Sonneveld niet leven.

Sonneveld speelde in een aantal films: in 1955 Het Wonderlijke leven van Willem Parel, in 1956 in Hollywood de televisiethriller: The pink hippopotamus en een jaar later weer in Hollywood in de films Silk stockings (met Fred Astaire) en Wasp End.

Na 702 voorstellingen van de musical My fair lady (vanaf 1960, na het bankroet van zijn eigen cabaretgezelschap in 1959) waarin hij als dr. Higgins drie Eliza Doolittle’s “versleet” (Margriet de Groot, Dorien Mijksenaar en Jasperina de Jong), ging hij solo met onder andere de televisieshows Doe es wat, meneer Sonneveld (1962) en Blijf in Holland (1963). In 1964 stond hij weer op de planken met Een avond met Wim Sonneveld.

Opmerkelijk was zijn drievoudige gastrol in aflevering 16 van de televisieserie Ja zuster, nee zuster van Annie M.G. Schmidt en Harry Bannink in 1967. Hij speelde daar zichzelf, Arie Pruijselaar jr. en Arie Pruijselaar sr. In 1967 stond hij met Ina van Faassen in een theatershow en in 1971 met Willem Nijholt en Corrie van Gorp. Zijn laatste film speelde hij in 1973: Op de Hollandse toer.

Hij had zijn carrière willen afsluiten met het zingen van Franse chansons, want aan Frankrijk had hij zijn hart verpand. Hij had er een huis in het Zuid-Franse Roquefort-les-Pins.

Op 8 maart 1974 stierf Wim Sonneveld op 56-jarige leeftijd in het VU-ziekenhuis in Amsterdam na een tweede hartaanval. Ofschoon Sonneveld nooit in het openbaar heeft verklaard homoseksueel te zijn, deelde hij zijn leven uitsluitend met mannen, eerst met Hubert Janssen, later met de decorontwerper, tekstschrijver en schilder Friso Wiegersma (1925-2006), die hij in 1947 reeds had leren kennen, en die voor hem Nikkelen Nelis creëerde.

Bron: Wikipedia

.

TOP