Smurfen

Een smurf is een stripfiguur, bedacht door Peyo (een pseudoniem van Pierre Culliford).

Een smurf is klein, drie appels hoog, blauw van kleur, draagt een witte broek met uitfloepend staartje en een slappe witte puntmuts. Het meest kenmerkende is dat een smurf in zijn taalgebruik een groot aantal woorden vervangt door het woord smurf, de zogenaamde smurfentaal.

Ze wonen met elkaar, exact 101, in hun dorp, bestaande uit grote holle paddenstoelen. Hun leider is de Grote Smurf, herkenbaar aan zijn rode muts en zijn baard. Hij is ook degene die, dankzij zijn wijsheid en toverkunst, de andere, niet zo snuggere, smurfen redt als die weer eens in moeilijkheden komen.

Hun (letterlijk) grote vijand is de tovenaar Gargamel, die steeds maar weer – en gelukkig altijd tevergeefs – probeert de smurfen te vangen.

Hoewel de smurfen in het begin tamelijk ongedifferentieerd waren zijn er in de loop van de tijd, waar het verhaal dat nodig maakte, heel wat specifieke smurfen ontstaan.

De originele verhalen waren in het Frans. Daarin werd de naam “Schtroumpf” geïntroduceerd, later in de Nederlandse versie vertaald naar “smurf”. Tijdens een etentje met collega-stripauteur André Franquin kon Peyo zo snel niet op het woord voor zout komen en zei tegen Franquin “Geef de smurf even aan” (“Donnez moi le schtroumpf”). De verdere avond werd besteed aan het verder uitbreiden van deze nieuwe taalvariant.

Pas enkele jaren later braken de smurfen internationaal door, waarbij de naam in zo’n dertig verschillende talen werd geïntroduceerd. In de helft daarvan wordt het woord “smurf” gebruikt.

In 1952 begint Peyo zijn medewerking aan het stripblad Robbedoes met een vervolgstrip rond de schildknaap Johan (De heer van Basenau), later aangevuld met de ondeugende dwerg Pirrewiet. In het negende verhaal van de reeks van Johan en Pirrewiet, De fluit met zes smurfen (1958), treedt een volkje van kleine wezentjes op die smurfen worden genoemd. Naar analogie met de zeven dwergen van Sneeuwwitje (Happy, Sneezy enz.) creëert Peyo voor elke smurf een stereotype persoonlijkheid, waarnaar ze dan ook genoemd worden. Doordat per smurf slechts één ‘gimmick’ wordt gebruikt en op deze wijze differentiatie ontstaat en herkenbaarheid optreedt, slaat de simpele karakterisering aan bij het jeugdige publiek. Al gauw doen de smurfen hun intrede in een volgend album van Johan en Pirrewiet (Later Pierewiet), tot Peyo merkt dat er een enorm onverkend potentieel in de wereld van de smurfen schuilt.

In 1960 verschijnt in Robbedoes het eerste zelfstandige verhaal van de smurfen: ‘De zwarte smurfen’ (in de tekenfilmreeks ‘De paarse smurfen’ genaamd), gevolgd door talloze korte en langere episodes. De eerste zes verhalen zijn zogenaamde ‘microverhalen’, volledige avonturen van 48 zeer kleine pagina’s (8 pagina’s op één A4) die als bijlage bij Robbedoes zitten. Nadien, vanaf 1963, verschijnen de smurfen zoals elke gewone stripreeks, op normaal formaat. De eerste zes verhalen zijn hiervoor hertekend. Uiteindelijk groeien de smurfen uit tot een imperium van ongeziene grootte voor zo’n onbetekenend Belgisch kaboutervolkje. Al in 1965 wordt een eerste lange smurfenfilm gemaakt. De fluit met zes smurfen, de eerste succesvolle, verschijnt in 1975. De fluit met de zes smurfen wordt in 1983 ook heruitgebracht in de Verenigde Staten.

De doorbraak van de smurfen naar het grote internationale publiek volgt in de jaren tachtig met een eigen tekenfilmreeks. Oorspronkelijk wordt deze geproduceerd door Hanna-Barbera, later wordt de productie overgenomen door Disney. In Nederland was de serie te zien bij de VARA, in België bij de BRT (o.a. in het populaire kinderprogramma “Samson en Gert”). Vanaf 1981 zouden er negen seizoenen verschijnen. De serie was erg succesvol en werd veelvuldig vertaald en nagesynchroniseerd: er bestaan zelfs Chinese en Arabische versies. Naarmate de seizoenen vorderden, werden er echter steeds meer bijfiguren geïntroduceerd en raakten ook de scriptschrijvers het spoor bijster. Toen in het negende seizoen (1990) het smurfendorp niet meer voorkwam en het onderwerp tijdreizen de overhand kreeg, stortten de kijkcijfers in en besloot de Amerikaanse zender NBC de reeks stop te zetten. De reeks kreeg zelfs geen einde: de smurfen hebben hun dorp nooit meer teruggevonden.

De afleveringen van seizoen 9 zijn overigens wel vrij zeldzaam. NBC heeft ze zelfs nooit herhaald.

In Nederland werden meerdere seizoenen van de tekenfilm uitgezonden. De stemmen werden in eerste instantie verzorgd door Frans van Dusschoten, Ger Smit, Corry van der Linden, Paul van Gorcum en Arnold Gelderman. Jaren later werden nieuwe series nagesynchroniseerd en waren niet alle acteurs meer beschikbaar. Paul van Gorcum tekende nu voor de regie en vervolgde zijn rol van Gargamel, ook Corry van der Linden Smurfin maakte opnieuw deel uit van de cast, en daarbij werden de stemmen ingesproken door o.a. Fred Butter, Fred Meijer, Lucie de Lange, Stan Limburg en vele anderen. Een aantal verhalen waren afkomstig uit de albums van Peyo, maar de meeste avonturen werden speciaal voor de serie geschreven. In 2008 Begon een Albert Heijn een reclame campgane rondom de vijftigste verjaardag van de Smurfen. op 14 maart 2008 kwamen de Smurfen met een nieuw album ” Wij zijn de Smurfen”,

Bron: Wikipedia

Klik hier om naar de website van de Smurfen te gaan.

Klik hier om naar de Smurfen gerelateerde berichten te gaan.