Shocking Blue was een Nederlandse rockband uit Den Haag die in de jaren ’60 en ’70 succesvol was. De groep werd in 1967 opgericht door Robbie van Leeuwen, die naar eigen zeggen bij The Motions aan zijn plafond was gekomen en een groep in de steigers wilde zetten waarmee hij internationaal meer kansen zag. Van Leeuwen rekruteerde de groepsleden uit diverse hoeken van de Haagse beatscene en koos in eerste instantie voor een zanger, Barry Hay, die net The Haigs had verlaten. Hay paste echter en van Leeuwen sprak de historische woorden: “Hier zul je nog spijt van krijgen” (quote van Barry Hay op NCRV-televisie). Uiteindelijk werd Fred de Wilde de zanger en werd er een lp voor Polydor opgenomen. Toen De Wilde in 1968 een oproep kreeg voor militaire dienst, besloot Van Leeuwen dat hij zijn groep wilde completeren met een zangeres. In eerste instantie werd gedacht aan Annet Hesterman, maar zij bleek net een contract met een manager te zijn aangegaan en bedankte. Later was ze nog korte tijd de zangeres van de Groningse Ro-d-ys. In Loosdrecht stuitten Van Leeuwen en manager Cees van Leeuwen op Mariska Veres, die daar optrad met The Motowns tijdens een feestje van de Golden Earring. En de rest is geschiedenis. Shocking Blue werd de eerste Nederlandse groep die een nummer 1-hit in de Billboard Hot 100 van de Verenigde Staten behaalde met de single Venus. De groep scoorde nog vele andere hits en ging in 1975 uit elkaar. In 1979 werd een poging tot een reünie gedaan, maar die duurde maar zo’n jaar of twee.

Shocking blue herrees in een nieuwe samenstelling in 1993 met Mariska Veres, maar zonder Robbie van Leeuwen. Deze formatie bleef optreden tot aan het overlijden van Mariska Veres in december 2006.

De groepsleden door de jaren heen: Fred de Wilde (zang) (tot de herfst van 1968), Mariska Veres (zang) (vanaf de herfst van 1968) (overleden in 2006), Robbie van Leeuwen (gitaar), Cor v.d. Beek (drums) (overleden in 1998), Klaasje van der Wal (basgitaar) (tot 1972), Henk Smitskamp (basgitaar) (vanaf 1972), Leo van de Ketterij (extra gitarist in de jaren 1970 – 1971), Martin van Wijk (gitaar) (vanaf 1973) en André van Geldorp (gitaar) (vanaf 1993).

Verder speelden onder andere bij Shocking Blue: de drummers Jan Peijnenburg (Doe Maar), Gerben de Bruijn en Michel Schreuder; de bassisten Wim Voermans, Bert Meulink en Paul Heppener; toetsenist Michael Eschauzier (ex-Catapult).

De groep had een wereldwijde hit met Venus, een lied gebaseerd op The Banjo Song uit 1963 van The Big 3. De single behaalde in Nederland twee keer de Nederlandse Top 40, maar wist niet hoger te komen dan #3. Venus bereikte in de Verenigde Staten echter de #1-positie, net als in veel andere landen in de wereld. Het nummer is inmiddels een evergreen en staat ook jaarlijks in de Top 2000 van Radio 2. Bovendien is het talloze keren gecoverd: bijvoorbeeld als intro van Stars On 45, dat ook een #1-positie in Amerika behaalde, en een versie van de meidengroep Bananarama, die in 1986 eveneens de #1-positie in Amerika behaalde.

Na een concert in het Julianapark in Utrecht in de zomer van 1969 werd uit baldadigheid door enkele jongeren aan een snoer van de feestverlichting getrokken, waardoor een paal met lampjes omviel en de verlichting uitviel. Robbie van Leeuwen vertelde jaren later over dit voorval vol trots op de radio, dat “bij een concert in Utrecht de boel was afgebroken”.

In 1970 werden de bandleden naar aanleiding van het Amerikaanse succes van Venus benoemd tot ereburgers van Den Haag. Ze kregen een eremedaille. De fans konden een erepenning kopen die door sommigen ook nu nog gekoesterd wordt.

Venus (1969)

Never marry a railroad man (1970)

In 1971 werd Shocking Blue tijdens de tweede editie van Pinkpop het spelen nagenoeg onmogelijk gemaakt. De bezoekers vonden Shocking Blue maar een kapitalistisch hitgroepje dat niet paste op het hippe en progressieve Pinkpop. Fluitconcerten en “een regen van rot fruit” (zoals te lezen in een verslag over het festival) waren Shocking Blues deel en Robbie, Henk, Cor en Mariska konden niet veel anders doen dan vertrekken.

In 1972 werd de groep tijdens een uitgebreide tournee door diverse landen gevolgd door een filmploeg van Cinecentrum. Resultaat was de special “Around the world” die in oktober door de AVRO op tv werd uitgezonden. Te horen zijn stukken uit de albums “Inkpot” en “Attila”. De special verscheen in 2003 op de dvd van Shocking Blue.

In 1973 speelde Shocking Blue op het Haagse Malieveld tijdens de 18 aprildemonstratie van Radio Veronica. Ze waren de eerste act. Om de vele demonstranten niet te lang in de regen te laten wachten begon Shocking Blue wat eerder dan gepland aan het optreden. Ook The Cats, Mouth and MacNeal en de George Baker Selection hoorden tot de grote groep artiesten die Radio Veronica een warm hart toedroegen.

Na een reeks succesvolle singles en albums krijgt Robbie van Leeuwen in 1973 geelzucht en besluit zich als actief lid uit Shocking Blue terug te trekken. Zijn plaats op het podium wordt ingenomen door Martin van Wijk. De band heeft nog een album opgenomen in deze samenstelling: “Good Times”, maar Mariska Veres is op een gegeven moment niet gelukkig met het (wan)gedrag van sommige bandleden en besluit te stoppen met Shocking Blue. Op 1 juni 1974 kondigt de band aan te stoppen, maar door contractuele verplichtingen om platen uit te brengen komt er in 1975 nog een laatste single uit van Shocking Blue: “Gonna sing my song”. De plaat blijft hangen in de Tipparade. Mariska start een solocarrière en heeft daar vooral in Duitsland succes mee. Maar daar zij een ‘band-mens’ is en (toen) het solo-optreden niet zag zitten, besloot ze ook daar een punt achter te zetten. Omdat er toch brood op de plank moet komen, gaat ze een poosje werken als diskjockey in een Haagse club. Ook maakt Mariska een tijdje deel uit van Robbies nieuwe groep Mistral.

In 1979 komt de band heel even in originele samenstelling bij elkaar en er wordt zelfs een comeback-single opgenomen: “Louise”. Maar het blijft allemaal steken in goede bedoelingen en het nummer wordt niet uitgebracht. Een jaar later is de originele Shocking Blue dé sensatie van de Haagse Beat Nach in de Houtrusthallen. Toch gaat Shocking Blue op den duur weer ter ziele. In 1986 is er weer een opleving met de single “The jury and the judge”, maar als de plaat niets doet houdt Robbie het verder voor gezien, onder andere door het feit dat het geld weer binnenstroomde door het succes van de Britse meidengroep Bananarama.

In 1993 krijgt Mariska van Robbie speciale toestemming om de naam Shocking Blue te gebruiken voor haar nieuwe groep, waarvan zij het enige originele lid is. De anderen zijn nieuw, maar weten zich de muziek van Shocking Blue verrassend goed eigen te maken. Ook Mariska’s levenspartner André van Geldorp speelt mee in het nieuwe Shocking Blue. De groep brengt in 1994 een single uit: “Body and soul”, maar die gaat nagenoeg geruisloos aan het publiek voorbij. Mariska blijft echter ook solo en met andere ensembles actief: zo treedt ze op met The Clarks, met big bands, het Mariska Veres Shocking Jazz Quintet (album “Shocking You” – 1993), haar eigen rockband Veres en in 2003 maakt ze met Andrei Serban ook een zigeuner-cd (“Gipsy Heart”), waarmee ze terugkeert naar haar zigeunerroots.

Het definitieve einde voor Shocking Blue komt op 2 december 2006: Mariska Veres overlijdt aan kanker; de ziekte was kort daarvoor bij haar vastgesteld.

Het nummer “Love buzz” werd gecoverd door Nirvana. Deze versie staat op hun debuutalbum Bleach uit 1989. Ook The Prodigy werpt zich op “Love buzz” en mixt de originele opnamen uit 1969 met de drumbeats van 2004 op de cd “always outnumbered, never outgunned” onder de titel “Phoenix”.

Sinds juli 2007 is er (op initiatief van Huub Koch) een speciale “Shocking Blue Memorial Website“. Het is een trefpunt voor fans, die hier hun herinneringen aan de band kunnen delen, foto’s plaatsen, video’s bekijken en contact met elkaar kunnen maken.

TOP