Ramses Shaffy

Ramses Shaffy (Neuilly-sur-Seine, 29 augustus 1933) is een Nederlands chansonnier en acteur. Na een carrière als acteur (bij de Nederlandse Comedie) maakte Shaffy sinds de jaren zestig furore als zanger. Liedjes als Sammy; We zullen doorgaan, Pastorale, Laat me en Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder werden in de jaren ’70 klassiekers.

Shaffy werd geboren in de Parijse voorstad Neuilly-sûr-Seine, als zoon van een Egyptische diplomaat en een Poolse gravin van Russische afkomst. Hij groeide op in Cannes bij zijn moeder. Toen deze tuberculose kreeg, kwam Shaffy via een tante in Utrecht en een kindertehuis, in een Leids pleeggezin terecht. Het afscheid van zijn moeder is een ingrijpend moment in zijn leven geweest, getuige zijn liedje De trein naar het noorden.

Hij maakte de middelbare school niet af en werd in 1952 aangenomen op de Amsterdamse toneelschool. Vervolgens debuteerde hij in 1955 bij de Nederlandse Comedie. In 1960 reisde hij met zijn partner Joop Admiraal naar Rome in de hoop daar werk te vinden als filmacteur. Onverrichter zake keerden ze weer terug. In 1964 richtte Shaffy de theatergroep Shaffy Chantant op. Hij werkte langdurig samen met zangeres Liesbeth List en pianist Louis van Dijk. Bekendste song van de groep werd de Shaffy Cantate. Anderen – onder wie Thijs van Leer – maakten korte tijd deel uit van zijn ensemble. Met Liesbeth List zette hij in 1969 onder andere het lied Pastorale op de plaat, een lied dat grote bekendheid zou verwerven.

Pastorale (Met Liesbeth List, 1969)

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder (1971)

Shaffy trad vanaf begin jaren tachtig ook weer op als acteur, zowel in films als op de planken (Toneelgroep Amsterdam). Hij oogstte in 1993 succes met zijn vertolking van Don Quichotte in de musical De Man Van La Mancha van het Koninklijk Ballet van Vlaanderen.

In 2002 maakte Pieter Fleury een documentaire over hem: (‘Ramses: Où est mon prince’), die op het Nederlands Filmfestival in Utrecht een Gouden kalf won. In 2003 schreef Bas Steman een belevingsbiografie over Shaffy, getiteld ‘Naakt in de orkaan’.

Na enkele keren ‘s nachts op straat door criminelen te zijn gemolesteerd, belandde Shaffy in een Amsterdams verpleegtehuis. Dit had ook te maken met langdurig, overmatig alcoholgebruik. Volgens sommigen lijdt hij aan het syndroom van Korsakov, maar zijn artsen hebben die diagnose nooit gesteld.

In het najaar van 2005 stond hij voor het eerst sinds jaren weer in de hitparades, met een nieuwe versie van zijn hit ‘Laat me’ (uit 1978), dit keer samen gezongen met de band Alderliefste en Liesbeth List.

Laat me / Vivre (Met Alderliefste en Liesbeth List, 2005)

Ramses Shaffy heeft, op 31 mei 2006, de eerste Edison Oeuvre Prijs voor Kleinkunst ontvangen. Edison-directeur Kees van Weijnen reikte het bronzen beeldje uit tijdens de presentatie van een CD-box met het gehele solo-oeuvre van de zanger Laat mijn liedjes nu maar zwerven. Shaffy kreeg de prijs voor zijn buitengewone verdiensten voor de Nederlandstalige muziek.

Op dinsdag 6 november 2007 werd in de Amsterdamse Schouwburg een door de Leidse beeldhouwer Jeroen Spijker vervaardigd borstbeeld van Shaffy onthuld door Liesbeth List. Bij deze gelegenheid werd Shaffy toegezongen door een keur aan volgelingen, waaronder Thijs van Leer, Gerard Alderliefste, Jaap Montagne en Xavier Baudet.

Op vrijdag 11 juli 2008 trad hij live op tijdens een openluchtconcert in het Belgische St. Niklaas, ter gelegenheid van de 11 juli-feesten. Hij zong daar Laat me, samen met Alderliefste. Na afloop kreeg hij bloemen aangeboden door de Vlaamse vedetten Nicole & Hugo. Zij namen eerder in 2008 Pastorale op en belandden ermee in de Vlaamse hitparade.

Ramses Shaffy overleed op dinsdag 1 december 2009 aan de gevolgen van kanker.

Klik hier om naar de biografie van Liesbeth List te gaan.

Bron: Wikipedia