Nits

De Amsterdamse popgroep de Nits, die in 1974 is opgericht, was vooral in de jaren 80 zeer populair. De groep scoorde toen hits met nummers als Nescio, In The Dutch Mountains en J.O.S. Days. Daarna nam het commerciële succes af. Wel oogsten de Nits in zowel binnen- als buitenland nog steeds lof met hun platen en optredens.

De kern van de band bestaat uit zanger en tekstschrijver Henk Hofstede, Rob Kloet (percussie) en Robert Jan Stips (keyboards).

Henk Hofstede en Alex Roelofs, studenten aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam, richtten in 1974 samen met Michiel Peters en Rob Kloet The Nits op. Het eerste concert was op 12 december dat jaar, tijdens een studentenfeest in De Brakke Grond in Amsterdam. Aan een optreden op OOR’s Eerste Nederlandse Groepen Presentatie in het Amsterdamse Paradiso, op 25 oktober 1975, hielden ze een platencontract over. Bij Burdorf Booking – een sublabel van Dureco -mochten ze in 1976 een single opnemen. Yes Or No werd in 1977 uitgebracht. Ze kwamen ermee in Toppop, maar omdat de single bijna niet verkrijgbaar was, zat er net geen top-40-notering in.

In september 1978 verscheen in beperkte oplage het album The Nits. De band trad steeds vaker op en met het nummer Tutti Ragazzi deed de groep mee aan de OOR-elpee Keihard & Swingend. De Haagse manager Aad Link was gecharmeerd van de band en zocht met producer Robert Jan Stips contact met platenmaatschappij CBS, het latere Sony. The Nits werden vrijgekocht en tekenden een contract.

Eind 1979 kwam het album Tent uit. Tutti Ragazzi, dat in een andere versie ook al op het debuutalbum stond, was de eerste hitsingle. De opvolger New Flat (1980) werd in het buitenland warm onthaald. Dat was voor de band reden om te gaan toeren in West-Duitsland.

Na het uitkomen van de elpee Work, in 1981, stapte Alex Roelofs uit de groep. Hij had genoeg van het reizen. Zijn plaats werd ingenomen door producer en toetsenist Robert Jan Stips, die eerder speelde bij Supersister, Golden Earring, Sweet d’Buster en Transister.

In maart 1983 verscheen Omsk. De single Nescio, waarop zangeres Mathilde Santing is te horen, komt in de top-10. Het was de definitieve doorbraak van The Nits. De groep ontving een Edison. In hetzelfde jaar kwam het mini-album Kilo uit. Wederom haalde de band de hitparade, nu met Sketches of Spain.

Nescio (1983)

Met behulp van Jaap Eggermont, de producer van Stars On 45, werd Adieu Sweet Bahnhof (1984) opgenomen. Vervolgens stapte zanger/gitarist Michiel Peters uit de band. Het muzikantenleven beviel hem niet meer. In 1986 verscheen het album Henk. Bassiste Joke Geraets trad vlak daarna toe tot de band.

Adieu, Sweet Bahnhof (1985)

In The Dutch Mountains (1987) werd live opgenomen in de eigen Werf-studio in Amsterdam. Het titelnummer werd een hit. Ook het nummer J.O.S. Days kwam in de top-40. The Nits ontvingen wederom een Edison. In 1988 verscheen het mini-album Hat. Met het nummer The Dream bereikten ze de top-40. In maart 1989 traden The Nits op in het Rossia-theater in Moskou. Bij terugkomst in Nederland ontvingen ze voor de derde maal een Edison. Bovendien kregen ze de BV Popprijs.

In The Dutch Mountains (1987)

Aan het eind van 1989 verscheen het album Urk. Het bevatte 29 livesongs, opgenomen in Amsterdam, Utrecht en Moskou in de winter van 1988-1989. Voor het eerst in de geschiedenis van de nederpop werden van een driedubbel-elpee meer dan 100.000 exemplaren verkocht. De band kreeg een Gouden Harp van de Stichting Conamus. Het volgende album van de Nits – vanaf dat moment zonder het voorvoegsel The – was Giant Normal Dwarf. Hiervoor kregen ze een Edison. Joke Geraets verliet wegens een spieraandoening noodgedwongen de groep.

In 1992 kwam de cd Ting uit. De single Soap Bubble Box stond drie weken in de hitparade. Op het album werkten de Nits met een beperkt instrumentarium: bekkens, pauken en piano, soms aangevuld met cello en viool. Martin Bakker (ex-Gruppo Sportivo) en Peter Meuris (ex-Tapes, ex-Mathilde Santing Ensemble waren de gastmuzikanten. Later traden ze toe tot de band.

Ook in 1992 componeerde Robert Jan Stips, bijgestaan door Hofstede en Kloet, het stuk Hjuvi, a rhapsody in time. Het werd uitgevoerd door het Radio Symfonie Orkest, uitgezonden op tv en uitgebracht op cd. In 1994 verscheen Da Da Da, het eerste Nits-album dat ook in de Verenigde Staten werd uitgebracht.

Eind 1994 en begin 1995 traden de Nits op met Freek de Jonge in het Nieuwe de la Mar Theater en Carré. Onder de naam Frits brachten ze veel liedjes van Neerlands Hoop. Van In The Dutch Mountains werd een Nederlandstalig lied gemaakt: Dankzij De Dijken. Dat is ook de titel van de cd die in 1995 verscheen.

Na de release in 1995 van het eerste Nits verzamelalbum Nest (in gelimiteerde oplage ook verkrijgbaar met een album vol zeldzame en onuitgebrachte opnames, Quest, en de video-compilatie Vest) volgde een uitgebreide Europese tournee. De Nits gaven op 24 augustus 1996 een mini-concert op de Uitmarkt in Amsterdam. Het optreden, dat live werd uitgezonden op tv, is het laatste van Robert Jan Stips met de groep. Stips besloot alleen verder te gaan. Ook begeleidde hij conferencier Freek de Jonge.

Dankzij de dijken met Freek de Jonge (1995)

Met Stips verlieten ook Bakker en Peter Meuris de band. Hofstede en Kloet besloten om door te gaan en werkten in 1997 aan een nieuw album, wat verscheen in begin 1998 met de naam Alankomaat, ‘Nederland’ (‘Lage Landen’) in het Fins. Tijdens de tournee werden Hofstede en Kloet bijgestaan door Arwen Linnemann (bas en zang) en ‘Titia’ Laetitia van Krieken (keyboards en zang). Zij traden later toe tot de band. Na de tegenvallende verkoop van de cd kondigden de Nits in het najaar van 1999 hun vertrek aan bij platenmaatschappij Sony/Columbia. Ze stapten over naar het kleinere Play It Again Sam (PIAS).

In mei 2000 verscheen de cd Wool. Het album werd over het algemeen goed ontvangen. Alom werd gesproken van een ‘nieuw begin’. Wat vooral opviel waren de invloeden van soul en jazz en indringende teksten over de dood van een fan, de aanslag op Rob Scholte en vergankelijkheid in het algemeen. In september 2000 gingen de Nits met Junkie XL en Arling & Cameron voor twee optredens naar de Japanse hoofdstad Tokio. Dit ter gelegenheid van vierhonderd jaar ononderbroken betrekkingen tussen Nederland en Japan. Later dat jaar vierde de groep met de fans het 25-jarig bestaan van de Nits (de eerste Nits conventie).

Begin 2003 verscheen de cd Als Je Voelt Wat Ik Voel. De opbrengsten ervan gingen naar BOSK, een organisatie voor mensen met een motorische handicap. Het album bevat Nederlandstalige nummers, die voor een deel zijn geschreven door Henk Hofstede en zijn uitgevoerd door de Nits en gasten zoals Freek de Jonge en Frank Boeijen. Eind juni 2003 verscheen het soloalbum Het Draagbare Huis van Henk Hofstede. De songs op de cd zijn gebaseerd op de video-installatie Portable House, die Hofstede maakte voor de Biennale in het Musée d’Art Contemporaine in Lyon (2001).

In het kader van het 30-jarige bestaan van de band keerde Robert Jan Stips in eerste instantie tijdelijk terug bij de Nits. De toetsenist werkte mee aan het album 1974 en ging mee op tournee. Arwen Linneman liet de tournee aan zich voorbij gaan vanwege de geboorte van haar eerste kind vlak voor de tournee, zij keerde ook hierna niet meer terug in de band. Titia van Krieken besloot in de zomer van 2004 de groep te verlaten, terwijl Robert Jan Stips besloot bij de band te blijven. Henk Hofstede maakte eind 2004 en begin 2005 een solotournee, waarbij hij vooral nummers van de cd Het Draagbare Huis speelde.

Op 20 maart 2005 werd voor de tweede keer een Nitsfandag gehouden in Stairway to Heaven in Utrecht. Fans speelden nummers van de Nits en de Nits zelf traden op, onder meer met ex-leden van de groep. Kevin Hearn van de Canadese groep Barenaked Ladies speelde het nummer Cabins mee, een van zijn favoriete Nitsnummers. In september 2005 speelde de band een concert samen met het Residentie Orkest met nieuwe arrangementen van oude hits en meer obscure nummers. Hierna deed de band drie huiskamerconcerten waar ze onder andere enkele nieuwe nummers ten gehore brachten samen met bekender werk, alles onversterkt en akoestisch. De groep was na een uitstapje naar PIAS teruggekeerd bij Sony en in oktober 2005 kwam een nieuw album van de Nits uit, getiteld Les Nuits. De kern van het album wordt gevormd door drie nummers die over de moord op Theo van Gogh gaan, die plaatsvond in de straat waar zanger Henk Hofstede woont. De Nits, nu als trio, begonnen in oktober met een tournee langs theaters in Nederland. Ook deden ze onder meer België, Finland, Zwitserland en voor het eerst Londen aan.

In januari 2006 kwam er een livealbum genaamd Normal Sunday Live uit van de concerten die enkele Nitsleden gaven met de band van de Zwitserse componist Simon Ho en leden van de Finse traditionele folkgroep Värttinä. Henk Hofstede, Rob Kloet en de voormalige Nitsleden Arwen Linnemann, Laetitia van Krieken en Vera van der Poel maakten deel uit van de groep die omgedoopt was tot Ho Orchestra. De cd, opgenomen in Bazel in februari 2005, bevat zes Nitsnummers en songs van Simon Ho en Värttinä.

Eind 2006 eindigde de Les Nuits Tour in de Amsterdamse poptempel Paradiso, na onder meer een onwaarschijnlijke duo-tournee met de rockband Uriah Heep door Duitsland. In begin 2007 werkten de bandleden aan enkele soloprojecten. Halverwege het jaar begonnen de opnames van het nieuwe, uptempo album Doing The Dishes, wat op 21 januari 2008 uitkwam. Geholpen door zeer goede verkoop van het album op iTunes (met drie extra nummers) behaalde het album een top 10 notering in de Mega Album Top 100. Zoals gebruikelijk werd het album gevolgd door een tournee die tot in 2008 voortduurt.

Naast de kern-leden van de Nits – Hofstede, Kloet en Stips – maken ook de broers Paul en Tom Telman officieel deel uit van de band. Paul Telman is al sinds de de oprichting van de band verantwoordelijk voor het geluid tijdens de concerten en de opnames in de studio. Tom Telman voegde zich ongeveer drie jaar later bij de band als roadie en werd later verantwoordelijk voor het licht en de videoprojecties tijdens concerten. Tom Telman is de webmaster van de website van de band.

De manager van de band, Aad Link, kwam in 1981 samen met Robert Jan Stips bij de band. Samen hebben ze een verleden dat teruggaat tot de Supersister-periode. Toen Stips de band verliet tussen 1996 en 2003, was ook Links betrokkenheid bij de band gereduceerd tot het regelen van buitenlandse optredens, waarbij zijn contacten zeer bruikbaar waren. Hij keerde als volledig manager terug toen ook Stips zich weer bij de band voegde.

Bron: Wikipedia