Johnny & Rijk

Johnny

Jan Hendrik (John) Kraaijkamp (Amsterdam, 19 april 1925) is een Nederlands acteur. Hij vormde jarenlang een komisch duo met aangever Rijk de Gooyer.

Kraaijkamp werd geboren te Amsterdam. Hij begon zijn carrière als zanger en werkte in de jaren vijftig als bassist-entertainer toen hij werd ontdekt door De Gooyer. Samen namen ze het nummer Twee jongens en een gitaar op. Het was het begin van een lange samenwerking; het duo nam nog diverse liedjes op – De Bostella werd in 1968 goud – en was in de jaren zestig en zeventig veelvuldig op televisie te zien (Johnny en Rijk-show), waaronder ook twee jaar in Duitsland. Daar stelde hij voor hun programma Mein Kraaykampf te noemen, maar dit voorstel werd door de Duitse televisie niet overgenomen. Daarnaast had Kraaijkamp echter ook een eigen carrière, onder andere als presentator, en als acteur bij toneelgroep Ensemble (vanaf 1958), het Amsterdam Volkstoneel (1962-1964), en in musicalproducties (De Man van La Mancha en Irma la Douce).

Plaatopname van Goudgele strand van Ameland (1958)

Na een lange periode van komische rollen – zo speelde hij in 1978 met zijn zoon in De verlegen versierder, een door Berend Boudewijn vertaald blijspel van Robin Hawdon – was Kraaijkamp van 1979 tot 1984 actief bij het RO Theater, waar hij onder andere King Lear speelde. Hierna speelde hij in de jaren tachtig bij de AVRO, in een serie getiteld De Brekers, met De Gooyer, Adèle Bloemendaal, Sacco van der Made, Ab Abspoel en Ben Hulsman. In de film De Aanslag (1986) speelde hij de rol van Cor Takes. In Laat maar zitten (1988-1990, een vertaling van het Britse Porridge), een Varaserie die zich in een gevangenis afspeelde, en hij speelde onder meer samen met Haye van der Heyden, Coen Flink en Sacco van der Made. In Het zonnetje in huis (1994-2004) speelde hij ook een hoofdrol, andere hoofdrollen werden vertolkt door zijn zoon Johnny Kraaijkamp jr. en Martine Bijl. Ondanks zijn hoge leeftijd speelde Kraaijkamp tot ongeveer 2005 veel shows in het theater. In januari 2007 speelde hij een gastrol in een aflevering van de comedy-serie Kinderen geen bezwaar. Hierbij werd bekend dat dit waarschijnlijk zijn laatste televisie rol zou zijn. In mei 2007 gaf hij een interview aan RTL Boulevard, waarbij hij meldde dat dit waarschijnlijk zijn laatste televisie-interview zou zijn. Wel was hij aanwezig bij de naar hem genoemde Musical Awards.

Brekers – Intro

In 1984 kreeg Kraaijkamp een Louis d’Or voor zijn rol in Jacques de fatalist en zijn meester, en in 1986 kreeg hij een Gouden Kalf voor zijn rollen in de films De Aanslag en De Wisselwachter uit datzelfde jaar. In 1987 ontving hij de Johan Kaart Prijs. In 1998 kreeg hij een Gouden Beeld voor Het zonnetje in huis (Beste Acteur Comedy).

Ondanks de enorme verscheidenheid aan werkzaamheden, heeft Kraaijkamp er nooit een geheim van gemaakt het allerliefst in het theater te staan: “Daar gebeurt het toch, daar is het ooit begonnen. Een mannetje op een straathoek die de mensen aan het lachen maakte. Zo ben ik ook begonnen.”

Op 21 oktober 2007 ontving John Kraaijkamp de Blijvend Applaus Prijs waarmee hij werd onderscheiden voor zijn opmerkelijke en bijzondere bijdrage aan het Nederlandse theater, televisie en de film.

Kraaijkamp is driemaal getrouwd. Zijn zoon Johnny en zijn dochter Ellissigne zijn eveneens acteur. Hij woont nu in het Rosa Spierhuis, op de oude kamer van Marten Toonder.

Bron: Wikipedia

Rijk

Rijk de Gooyer (Utrecht, 17 december 1925) is een Nederlands acteur die tevens naam heeft gemaakt als schrijver en columnist.

De Gooyer werd geboren in een gereformeerd bakkersgezin en groeide op in zijn geboortestad Utrecht; hij was de helft van een twee-eiige tweeling.

Deels gedreven door de vrees dat hij zijn HBS-B-diploma niet zou gaan halen en daarmee zijn vader zou teleurstellen, zwom hij aan het einde van de Tweede Wereldoorlog samen met een vriend de Waal over naar het op dat moment al bevrijde zuidelijk deel van Nederland. Hij sloot zich aan bij het bevrijdingsleger, waar hij uiteindelijk, omdat hij redelijk Frans, Duits en Engels beheerste, werd opgeleid tot tolk. In die hoedanigheid was hij onder andere getuige van de bevrijding van het Duitse concentratiekamp Bergen-Belsen en bij de arrestatie van verschillende SS-ers en nazi-kopstukken, onder wie Heinrich Himmler. In 1968 verscheen bij uitgeverij Born de paperback “Krentenbollen kogels en klatergoud”, een biografie van Herman Pieter de Boer over de avonturen van Rijk. Later schreef De Gooyer zijn boek “Gereformeerd en andere verhalen” (Elsevier, 1981).

Na de oorlog werkte hij een blauwe maandag op de bakkerij waarvan zijn vader hoofd was. Vervolgens werd hij leerling-verslaggever bij de NCRV. Op een personeelsavond bleek zijn komisch talent. Hij speelde zich in de kijker door Johan Buziau te imiteren, hoewel hij deze komiek zelf nooit in actie had gezien; hij baseerde zich louter op de Buziau-imitatie van Toon Hermans. De NCRV zette hem in het vervolg op de radio in als komiek en als hoorspelacteur. Later zou hij ook voor de KRO- en de VARA-radio werken. Vooral het Utrechtse typetje Bartels werd beroemd. In 1948 belandde De Gooyer bij het ABC cabaret van Wim Kan. Hij was één seizoen aan het gezelschap verbonden. Kan zag in die ervaring aanleiding om zijn collega’s te adviseren deze ‘oproerkraaier’ nooit in dienst te nemen.

In 1952 ontmoette hij Johnny Kraaykamp. Ze deelden een voorkeur voor practical jokes en andere ongein. De twee besloten samen te gaan optreden en maakten naam in het schnabbelcircuit als Johnny en Rijk. Rijk speelde de handige jongen (de aangever). Johnny de schlemiel. Bij de AVRO-televisie behaalden ze succes met hun “Johnny en Rijk-show”.

Adele Bloemendaal met Johnny & Rijk – Letter G

Van 1959 tot 1961 volgde De Gooyer een acteursopleiding in Berlijn. In die jaren zou hij volgens eigen zeggen voor de CIA hebben gewerkt als informant[1]. Als filmacteur speelde De Gooyer in diverse speelfilms zoals De Inbreker, Soldaat van Oranje, De Avonden, Hoogste Tijd en Madelief, krassen in het tafelblad. De Gooyer speelde twee seizoenen de rol van Peek de broer van Fokke (Kraaykamp sr) in de AVRO TV-serie De Brekers (1985+1988). In 1991 zond de VARA de televisie serie In voor- en tegenspoed uit, waarin hij de rol van Fred Schuit speelt.

Ook maakte hij diverse reclamespotjes voor het Franse kaasmerk Paturain (met de kreten “Goed gedaan jochie” en “Hier Rijk in Frankrijk”) en verzekeringsmaatschappij Reaal. Samen met Maarten Spanjer maakte hij spotjes voor KPN.

In 1964 had hij een hit met het lied Brief uit La Courtine, een door Eli Asser gemaakte bewerking van Allan Shermans “Hello Muddah, Hello Fadduh”. De melodie die voor beide liederen werd gebruikt is de Urendans van Amilcare Ponchielli. Samen met Johnny Kraaykamp sr. had Rijk een nummer 1 hit met de Bostella.

Begin jaren zeventig kocht De Gooyer als tweede huis een boerderij in Giethoorn. Hij was trendsetter en werd gevolgd door Herman Pieter de Boer, Eelke de Jong en Peter van Straaten. De boerderij brandde na brandstichting af en werd daarna weer van de grond af opgebouwd.

Met Eelke de Jong en Peter van Straaten begon hij een column in de Haagsche Post (Beste jongens), die hij later voortzette met Maarten Spanjer. Ook schreven ze samen het feuilleton De belevenissen van Koos Tak, door Theo van Gogh verfilmd als De Eenzame Oorlog Van Koos Tak.

Het tweede huis in Giethoorn groeide uit tot een eerste huis. Daarnaast had De Gooyer nog steeds een pied à terre in Amsterdam, waar hij een naam opbouwde als kroegtijger. Zowel in culturele kringen (Sociëteit De Kring) als onder de Amsterdamse penose (Barretje Hilton) voelde hij zich thuis. In het journalistencafé Scheltema behoorde hij tot de vaste clientèle. De Gooyers sarrende persoonlijkheid kreeg onder in vloed van jenever vaak onaangename trekjes. Hij werd regelmatig in cafés geweigerd wegens wangedrag. Urineren in het aquarium van de Oesterbar is een bekend voorbeeld, maar ook het uitlokken van vechtpartijen en het voeren van racistische scheldkanonnades. Vooral dat laatste beschouwde hij achteraf als onvergeeflijk. Hij zag zijn vatbaarheid voor een ‘kwade dronk’ als een van zijn slechte eigenschappen.

De laatste jaren woont De Gooyer in de Amsterdamse Nieuwmarktbuurt met zijn vriendin Nel. Vanwege een kwakkelende gezondheid is zijn carrière sinds mei 2005 op een laag pitje komen te staan.

De Gooyer won in zijn leven driemaal een Gouden Kalf. De eerste in 1982, voor zijn hele oeuvre. Volgens eigen zeggen had hij die al een jaar eerder kunnen winnen (bij de allereerste editie ooit), maar omdat hij weigerde op te komen dagen, ging de prijs naar Rutger Hauer. Zijn tweede (Hoogste Tijd, 1995) wierp hij onderweg terug naar huis uit het raam van de televisietaxi van Maarten Spanjer, omdat hij naar eigen zeggen de uitreiking een armetierige vertoning vond.