Golden Earring

Golden Earring is de oudste Nederlandse rockband en werd opgericht in 1961.

Huidige bezetting: Barry Hay (16 augustus 1948; zang, gitaar, dwarsfluit), Cesar Zuiderwijk (18 juli 1948; drums, effecten), George Kooymans (11 maart 1948; gitaar, zang), Rinus Gerritsen (9 augustus 1946; basgitaar, contrabas, mondharmonica, toetsen)

Golden Earring is begonnen in een arbeiderswijk in het zuidelijke deel van Den Haag. De dertienjarige George Kooymans is helemaal weg van gitaarspelen en vindt in zijn buurjongen Rinus Gerritsen een evenknie. Vanaf 1961 verzorgen ze samen met Fred van der Hilst (drums) en Hans van Herwerden (gitaar) elk weekend in de omgeving optredens die voornamelijk bestaan uit covers van met name de op dat moment immens populaire Shadows. In 1963 neemt Peter de Ronde de plaats in van Hans van Herwerden. Gerritsen speelt dan al basgitaar. De groep noemde zich aanvankelijk Tornado’s, maar omdat een Engelse band met dezelfde naam in 1963 een hit scoort noemen de Haagse pubers zich The Golden Earrings, naar de hit van Peggy Lee, ook gezongen door Marlene Dietrich in 1948. In de beginperiode is het een komen en gaan van groepsleden: Frans Krassenburg wordt leadzanger, drummer Jaap Eggermont vervangt in 1964 Freddy van Hilst.

In mei 1965 worden The Golden Earrings geboekt door Jacques Senf voor een optreden in Club 192. Freddy Haayen raakt op slag geïnteresseerd in de groep en weet een plaatopname te versieren. Please go wordt in september 1965 een top-tien-hit. In 1966 vind er een legendarisch concert plaats van The Golden Earrings samen met The Kinks. Een lange reeks hits volgt, waaronder In My House (1967), Sound of the Screaming Day (1967), I’ve Just Lost Somebody (1968), de eerste nummer-een-hit Dong-Dong-Di-Ki-Di-Gi-Dong (1968) en Just a Little Bit of Peace In My Heart(1969), een song die George Kooymans schreef om zijn gevoelens te vertolken over zijn weggelopen liefde Melanie, zus van Rinus Gerritsen. Het werd een hit en ook qua liefde was het raak: Net als het lied bleek hun liefde onoverwinnelijk en hun huwelijk dat volgde ook.

Golden Earrings – I’ve just lost somebody (1968)

Met hun beatmuziek staan The Golden Earrings in 1968 aan de absolute top. De groep neigt in 1968/1969 voorzichtig naar de ruigere rockmuziek. Vooral de komst van Barry Hay, die in 1968 zanger Frans Krassenburg opvolgt, zorgt voor een onstuimige impuls. De nieuwe Earring is al te horen op de dubbel-elpee On the Double (1968), de acid-plaat Eight Miles High (1969), en de singles Where Will I Be (1969) en Another 45 Miles (1969).

Drummer Eggermont is intussen vervangen door Sieb Warner, die in 1970 op zijn beurt het veld moet ruimen voor Cesar Zuiderwijk. Nu is de viermansformatie compleet waaruit anno nu nog steeds Golden Earring bestaat. De echte muzikale kentering komt met de single Back Home in 1970. De single slaat in als een bom en staat op nr.1 in de jaarlijst van de Hilversum 3 Top 30. Op dezelfde leest scoort de band hits met Holy Holy Life (1971), She Flies On Strange Wings (1971), Buddy Joe (1972) en Stand By Me (1972). In 1972 toert Golden Earring door Europa in het voorprogramma van The Who. Deze ontwikkeling draagt bij tot Radar Love,uitgebracht op Track, het platenlabel van The Who en bezorgt de Nederlandse rockgeschiedenis een mijlpaal die bijna groter is dan Golden Earring zelf.

Radar love (1973)

Radar Love en de elpee Moontan (1973) forceren de internationale doorbraak van de groep in Europa; in het Verenigd Koninkrijk en eindelijk ook in de Verenigde Staten krijgt de band een vaste voet aan de grond. Moontan wordt zelfs goud in Amerika. Intensief wordt er getoerd, met bands als Kiss en Aerosmith in het voorprogramma en ook zijn er gezamenlijke optredens met Led Zeppelin, Santana, Eric Clapton, Pink Floyd en verschillende andere grote namen uit de muziekwereld. Om het volle geluid van het album ook op het podium te kunnen reproduceren wordt eind 1974 toetsenist Robert Jan Stips aangetrokken. Met hem maakt de groep de albums Switch (1975) en het pretentieuze To The Hilt (1976). Hij wordt in de zomer van 1976 vervangen door de gitarist Eelco Gelling die prominent aanwezig is op de gitaarplaat Contraband (1976) en excelleert op Live (1977).

Desondanks wordt er geen passend vervolg gegeven aan het hitsucces van Radar Love, omdat de band dacht dat het beter was van imago te veranderen.De band weet zijn positie in de Verenigde Staten niet consistent uit te bouwen en verliesgevende tournees ondermijnen de motivatie. Golden Earring raakt langzaam maar onherroepelijk in een vrije val. Zelfs de toevalstreffer Weekend Love (1979) weet geen kentering te brengen in de neerwaartse spiraal. In de tijd van Punk en New Wave laten de albums No Promises No Debts (1979) en “Prisoner Of The Night” (1980) net als het live-dubbelalbum “2nd Live” (1981) een band horen die geen voeling meer heeft met de tijdsgeest.

Net op het moment dat de oudste rockband van Nederland na 20 jaar wil stoppen, maakt de band in 1982 een grandioze comeback met de single Twilight Zone en de elpee Cut. De titel “Cut” duidde op de kreet uit de TV en filmwereld, waar de regisseur “cut” roept bij het einde van de opname van een scene. Het album was dan ook bedoeld als afscheidsplaat, een final “cut” voordat het doek definitef zou vallen. Tijdens een emotionele vergadering thuis bij manager Freddy Haayen vraagt deze de band om niet zomaar het bijltje erbij neer te gooien maar eruit te gaan met een knaller van een plaat, als laatste statement. Alle vier de Earrings zouden twee nummers schrijven voor deze laatste plaat, die dan snel klaar zou zijn. George had het nummer “Twilight Zone” nog op de plank liggen voor zijn soloalbum, maar besloot dat het wel makkelijk was om te gebruiken voor het laatste Earringalbum.

Anderhalf jaar later is het opnieuw raak: When the Lady Smiles – net als Twilight Zone vergezeld van een knappe door Dick Maas vervaardigde videoclip – wordt de vijfde nummer één-hit voor de band in Nederland. Het experimentele album N.E.W.S. (1984) haalt eveneens de hoogste regionen.

When The Lady smiles

Een ondefinieerbare periode volgt, waarin de band bijna niet meer lijkt te bestaan. Cesar Zuiderwijk neemt met Jasper van ‘t Hof het muzikaal interessante, jazzy album Labyrinth op in 1985, een teken aan de wand dat er op dat moment niet veel te doen was bij de Earring. Toch volgt een jaar later het duistere en overgeproduceerde album The Hole uit 1986, wel met de toptienhit Quiet Eyes.

In 1991 verschijnt het album Bloody Buccaneers: een verfrissende, ouderwets rockende Earring-plaat. De single Going to the Run bereikt zelfs de top drie. Dit succes wordt ruimschoots overtroffen door het akoestische album The Naked Truth (1992). Handig inpikkend op de Unplugged-hype begin jaren negentig weet de Earring dit concept het beste uit te kristalliseren. Hernieuwde internationale belangstelling is er niet, maar in Nederland wordt van The Naked Truth circa een half miljoen exemplaren verkocht. Behalve het geven van elektrische concerten gaat men vanaf 1993 nu ook akoestische concerten geven in de de theaters en schouwburgen. De financiële zorgen die het voortbestaan van de groep jarenlang hebben geteisterd zijn hiermee opgelost, en alle uitstaande schulden worden in een klap afbetaald.

Going to the run (1991)

In 1994 verschijnt het semi-akoestische Face it, deels voortbordurend op het grote succes van “Naked Truth”een album met zowel unplugged songs als ook een aantal stevige elektrische tracks, dat live werd opgenomen in de garage van George Kooymans, met een stel vrienden en familie als publiek.

In 1997 is het tijd voor Naked II, opnieuw een doorslaand succes. Inmiddels spinnen Hay en Kooymans ook garen bij het mega-succes van hun ontdekking Anouk, die zich eind jaren negentig een van de belangrijkste Nederlandse artiesten mag noemen. In 1999 verschijnt het sterke en degelijke Paradise in Distress. In de pers continu becommentarieerd als een “rockopera in wording”.

In 2000 last de band een sabbatical year in dat wordt afgesloten met de boven verwachting verkopende compilatie The Devil Made Us Do It (2000). Minder succesvol is dan weer het nummer Yes, We’re On Fire (2000) dat Golden Earring als officiële tune speciaal voor de Olympische Spelen opneemt. Ook verschijnt er een single Miles away from nowhere (2000) wat de tune is van de populaire SBS-tv-hit De Bus.

In 2003 verschijnt het dertigste album van de band, Millbrook USA, waarvoor helemaal naar de Verenigde Staten is afgereisd waar de bandleden zowaar in de plaatselijke coffeeshop herkend worden als “the guys from Radar Love”.

In februari 2005 komt het nieuwe akoestische livealbum Naked III uit op Super Audio CD en als live-dvd (opgenomen in de Panama Club te Amsterdam, juni 2004).

Op 3 december 2005 verschijnt het langverwachte boek “Golden Earring”. Dit boek was van oorsprong een initiatief van Golden Earringfans Karin en Mechteld Beks. Uitgeverij Pictures Publishers heeft een maar liefst 384 pagina’s tellend boek op lp-formaat op de markt gebracht. Het bevat 900 illustraties en vele bekende fotografen werken mee, zoals Patricia Steur, Nico van der Stam, Kees Tabak en Anton Corbijn. Het boek bevat daarnaast veel bijdragen van oudbandleden, bekende Nederlanders en Golden Earringfans zoals Casper Roos (discografiegedeelte). In september 2008 bracht Barry Hay het soloalbum The Big Band Theory met het Metropole Orkest uit. De cd bevat klassiekers van o.a. de Rolling Stones, Lovin’ Spoonful, Blood, Sweat & Tears en Robert Palmer. Het album wordt uitgebracht op het legendarische jazzlabel Blue Note uit New York.

In 2008 werd het nummer When the Lady Smiles één van de campagneliedjes van Hillary Clinton. Eerder had echtgenoot Bill Clinton tijdens de voorverkiezingen in 1992 in de VS de hitsingle “Radar Love” al gebruikt.

In 2009 zal ook de langverwachte release van een nieuw Earring-album plaatsvinden, dat als vanouds van een stevige promotie vergezeld zal gaan. Omdat de band bij platenmaatschappij Universal zit, zal het album tevens een wereldwijde release krijgen. Ter promotie zal de band in het voorjaar van 2009 twee gigs gaan doen in Engeland, in Shepherds Bush Empire in Londen en in het Ipswich Regent. In Londen zal de band dan terugkeren in de zaal waar ze in de jaren ’70 voor de BBC tv-opnames hadden voor het befaamde programma The Old Grey Whistle Test. In de zomer van 2009 zal de Earring voor het eerst sinds 1984 mogelijk weer een korte tour door de Verenigde Staten doen om hun eigen muziek live te spelen in het land waardoor ze zo geïnspireerd zijn.

Another 45 Miles